ب آنوش و خانواده ی پاسکوال دو آرته .. : ) 

من هیچ وقت دختر هیچ کدام از نقاشی هاش نبوده ام .. ک چشم هایم را با اشتیاق زیستن هی رنگ بزند و جایی ب آن دورتر ها خیره ام کند ک مثلن قرار است دنیا را تکان دهیم با این چشم ها .. یا باد را چنان لا ب لای موهام بیندازد ک بهار جایی در آن دور دست ها دست ب دست زمستانی سرد بدهد .. ک بعد تر ها ب خودم ببالم ک من روزی دخترِ توی یکی از نقاشی های آنوشم ک فقط من می دانم وقتی نقاشی می کشد چ شکلی می شود .. هیچ  وقت توی هیچ کدام از نوشته هاش نبوده ام ک گل ب گل دامن های چین واچینم را رج بزند یا حتی قسمتی از آشوب درون م را کلمه کند هی بنویسد و هی لبخند بزنم ک مثلن وقتی دارد زیر لب زمزمه ام می کند صداش را میشنوم .. من هیچ وقت آنقدر نزدیکش نبوده ام ک مثلن تا نزدیکی های صورتش بروم و زل بزنم ب تصویر مبهم یک آدم دور و نزدیک، ب یک منظره ی ثابت از یک دوستی پر لبخند .. من حتی او را ندیدم ک با هم هایدا بخوریم، خمیر بازی بخریم و جوراب های رنگی رنگیمان را ب هم نشان دهیم یا از روی کفش های آدم ها اسم هاشان را حدس بزنیم وقتی روی یک نیمکت نشسته ایم و داریم خیال کنیم خوشبختی همین لحظه هاست ک  دوستی دارد توی دلهامان موج می زند .. من دختر توی نقاشی های تو نبوده ام هیچ وقت، من دارم توی خیابان های شهری قدم می زنم ک حتی غریبه ها هم دارند هی تکرار می شوند در غریبگیشان در بود  و نبود آرزوهاشان .. دارم توی قفسه های خاک گرفته ی یک شرکت خصوصی هی وول می خورم ک سرم گرم این چیزهای واقعی باشد ک باید زندگی کرد و هیچ نگفت .. هی مشغول رفت و آمد و اینهام توی راهرو های پر رفت و آمد این راه های رو ب نرسیدن .. سلام ت را رسانده ام ب اردیبهشت، چند تایی هم سیگار کشیدم حالا هم روی یک بلندی چهار زانو نشسته ام کتونی های گل گلی ام را در آورده ام و  ... دارم خیال می کنم ک دختر توی نقاشی توام ک موهاش را باد برد .. ک دلش را باد برد . . ک نگاهش را ..